Pukkelpop 2013 (Mijn festival ontmaagding)

Dinsdag, 13 augustus.
Ik sta samen met mijn broer door de huiskamer heen te springen op Eminem's Lose Yourself, 'Till I Collapse & Toy Soldiers. "Milko, over 48 uur zien we fucking Eminem live." Ik wissel naar Chase & Status en we springen de kamer rond op de Drum & Bass die luid uit de speakers komt. Morgen vertrekken we naar België en ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest om een aantal dagen weg te gaan. Ik slaap bij elkaar slechts 2 uur en sta om half 7 naast mijn bed te springen omdat ik niet kan wachten met vertrekken. Uiteindelijk vertrekken we om half 11, op naar België!

We zitten in de Fyra van Rotterdam naar Antwerpen en op het moment dat de trein afremt op station Dordrecht ziet Menno een bekende: "Zal ik haar in de trein gaan zoeken?" "Nee, dat is niet nodig joh. Die zien we wel op Antwerpen!" Het was zo druk in de Fyra dat we maar in de eerste klas gingen zitten. Vijf minuten voordat we in Antwerpen zaten zei de conducteur dat we moesten verplaatsen naar de eerste klas. We bleven zitten, stapte er na uit en zochten uit waar we naar toe moesten. Zo veel mensen en allemaal met tentjes, SHIT!! We gingen Hannah en Laura nooit meer vinden in deze drukte. We liepen naar een toilet en horen Hannah roepen, ze ziet ons! Samen vervolgde we de reis naar Hasselt, om vervolgens met de bus naar Kiewit te gaan. Het gaat nu echt beginnen.

's avonds, na dat de tent is opgezet lopen we alvast het festival terein op, in de Boiler Room staat een DJ te draaien en we drinken wat. Er is vuurwerk, bier en minder zenuwen dan op dinsdag. Morgen, dan begint het echt.

Ik sliep tien uur om vervolgens uitgeslapen wakker te worden. First up: Imagine Dragons! We stonden redelijk voor aan en ik dacht dat ze een geweldige show gaven. Later viel de show in het niet vergeleken met de andere artiesten, maar het was een goed begin. Mac Miller volgde en Kendrick Lamar kwam er achter aan en na deze portie hip-hop was het tijd voor een 'pintje' en friet. Even ontspannen, vooraan bij Phosphorescent, in het gras liggen bij Fall Out Boy en gelijk weer vooraan bij Glen Hansard. Het was goed en het werd alleen maar beter. Na Glen Hansard liet ik even alles bezinken en een tijdje later stond ik bij A-Trak, ik wacht slechts op het moment dat ik met m'n broer heb afgesproken want ik ga mijn jeugheld zien, Eminem. We stonden te wachten, wachten en nog eens wachten, hij is te laat. 25 minuten na dat hij op zou moeten komen begint eindelijk de muziek te spelen en zien we een silhouette op een groot doek dat voor de Main Stage hangt. Het is zo ver, eindelijk. Aan de muziek hoor ik dat wat ik nu mee maak Hip-Hop geschiedenis is. Eminem staat sinds 11 jaar weer in de benelux en hij rapt voor het eerst live zijn nieuwe single 'Survival'. Het anderhalf uur wat er op volgde is niet te beschrijven. Klassieker na klassieker en toen Royce Da 5'9 op kwam was het plaatje compleet. 2 nummers van Bad Meets Evil en Eminem gaat solo weer verder. Wat. Een. Show. Ik kon na de show niet bevatten wat ik zojuist had gezien. Ik stond met open mond te staren naar de Main Stage toen de meneer achter de piano weer begon te spelen. Niemand herkende wat er werd gespeeld en er was verwarring in het publiek. De piano meneer schakelde over naar 'Lose Yourself' en toen de gitaar er in kwam was het publiek niet meer te houden, de perfecte afsluiter. Ik zat 45 minuten op het gras om alles even te laten bezinken. Ik stond op en liep naar de Main Stage toe, zo ver mogelijk naar voren maar het stond al weer vol. Alleen weet ik mij toch naar voren te wurmen en sta met goed zicht in het middenvak. Het is tijd voor de perfecte afsluiter van de dag en mijn DnB/Dubstep helden Chase & Status mogen de dag afsluiten. Special guest Plan B maakte het plaatje compleet en ik stond 60 minuten lang te schreeuwen en te moshen. "Deze dag was de beste ooit." Ik ging naar mijn tent en viel meteen in slaap. Deze dag was zo, zo ontzettend goed.

Ik word wakker en hoef eigenlijk niet zo veel van de eerste artiesten te zien. Ik ga in het gras liggen achter The Shelter en drink m'n eerste biertje van de dag. Vandaag wordt een feestje, maar het kan niet beter worden dan gister. Ik lig in het gras en iedereen gaat langzaam naar artiesten die hij/zij wil zien. Zelf besluit ik naar Dope D.O.D. te gaan, dan kan ik naar voren rennen als het klaar is en kan ik vooraan staan bij The Opposites. Stiekem had ik er niet veel van verwacht maar wat was dat een show. Wall of death, Cirkle pit en de normale moshpit waren allemaal van de partij. Wat was dit een feestje zeg. Ik loop na de show naar buiten en merk dat ik zo bezweet ben als nooit te voren. Dit was zo goed! Ik weet niet zo goed welke artiesten ik wil zien, dan maar FUN. Helaas speelt FUN. niet, niet op de tijd dat ze moesten in ieder geval. Het scherm gaf aan dat de vervanger van gecancellde Neil Young, Major Lazer, op dat tijdstip bezig was. Door het dolle heen ren ik samen met mijn broer zo ver mogelijk naar voren. Diplo rent in een plastic bal over het publiek heen, confetti kanonnen, twirkende meisjes met grote billen, en heeeeel veel dansende meisjes om me heen. Major Lazer maakte er een feest van, een heel groot feest. Er na kwam toch FUN. dus besloot ik naar voren te rennen. YES! helemaal vooraan. Ze geven een show die beter is dan ik had verwacht, maar met Eminem en Chase & Status in m'n achterhoofd kan niets meer zo goed worden. Volgende band die ik wou zien was We Came As Romans, keiharde metal. Leuk en aardig, maar met een tent die halfvol was en waarbij iedereen stil stond lukte het de band niet een goede show neer te zetten, helaas. Dan maar even naar Katy B en daarna wachten op The Prodigy. Ik en mijn broer gooide elkaar, ondanks de boze gezichten van mensen voor en achter ons, om de beurt in de moshpit. Ik heb nog nooit zoveel plezier gehad in tegen mensen aan rennen. Halverwege vielen er spetters naar beneden en nog nooit was regen zo fijn, het was een geweldige show en ik ben helemaal kapot, tijd om naar bed te gaan.

Shit wat is het vroeg, maar ik moet iets na 11'en op het festival terrein zijn, San Cisco speelt. Een klein Indie bandje uit Australië met het mooiste meisje (van net 1 jaar ouder dan ik) als drummer. Ik loop om ongeveer kwart over 11 de tent in en het is bijna leeg. San Cisco is zelf aan het soundchecken en vanaf het moment dat ik de tent in loop zie ik Scarlett Stevens naar me kijken. Ze blijft kijken tot ik aan het hek sta en ze gaat verder met haar soundcheck. (ze zag me, jeetje.) Ze beginnen na een half uur wachten met spelen, kwart voor 11! Tijdens het spelen begin ik pas goed wakker te worden en begin ik mee te zingen en te dansen. Telkens kijk ik naar Scarlett en ze kijkt ook terug. Kijkt ze wel naar mij en niet naar de mensen om me heen? Ze kijkt vaker, veel vaker en moet opeens lachen. Ze heeft naar mij gelachen, ik weet het zeker! Mijn dag is goed begonnen. De vermoeidheid sloeg in en ik ging in de tent wachten op I Am Kloot. Ik bleef liggen toen ze begonnen met spelen en ik heb genoten. Prachtig! Vervolgens even wat drinken en weer terug, liggen in de tent. Kodaline was nu aan de beurt. Ik heb niets gezien van het concert, maar alles gehoord. Wat is dit mooi! We gaan na Kodaline in het gras liggen en ik val in slaap. Ik word wakker door de gitaren van Triggerfinger en ik blijf liggend op het gras luisteren naar de muziek. Ik sta pas op zodra Crystal Castles zou beginnen, maar eenmaal aangekomen in de Dance Hall bleken ze pech te hebben met de tour bus en een uur later te starten. Toch maar wachten en toch kijken hoe Crystal Castles is. De show valt helaas tegen maar gelukkig komt Noisia hierna! Noisia zet wel een goede show neer en zodra het voorbij is ren ik naar voren om zo dicht mogelijk bij het podium te komen, de echte afsluiter van mijn Pukkelpop komt nu, Knife Party! Het is zo geweldig maar de sfeer voorin is dreigend en agressief dus besluit ik na een half uur achter in de tent te staan. Het is klaar, ik ben moe en voldaan en ga naar mijn tent. Ik hoef Goose niet meer te zien, het kan toch niet beter.

na 1,5 uur slaap pak ik m'n tent in en gaan we naar huis.

Dit was het beste ooit!

Soms is het te veel ...

... en soms was van vrijdag, 31 mei, tot zondag, 9 juni.

Alpe d'HuZes, een emotionele feest week in Frankrijk. Geld inzamelen voor de strijd tegen kanker. Elk jaar, in de eerste week van juni, reizen we af naar Bourg d'Oisans en/of Alpe d'Huez. We komen aan, eten bij Jan Verhagen Pizza en werken hard. Vrijwilligers werk waar je het mooiste gevoel van krijgt. Dit jaar stond ik in het Alpe d'HuZes café, eten en drinken te verkopen en dit jaar was het eerste dat ik niet heb gefietst. Misschien is dat wel de reden dat het te veel werd. Normaal kon alles er even uit halverwege de week op de fiets, en nu niet. Emotioneel raakte ik zo uitgeput dat ik op zaterdag 8 juni in 'La Romanche' zat (het restaurant van Jan Verhagen) en na het eten van m'n pizza, en het legen van mijn glas waar cola in zat, de tranen over m'n wangen voelde rollen. Ik kon het even niet meer aan. De emoties werden mij te veel.

Dinsdag avond was de bezinningsavond. Ik zat bij team café, helemaal vooraan op de grond. Af en toe kwam er een traan, maar te weinig voor hoe mooi het was. Af en toe kwam er een hand op m'n schouder precies op het juiste moment.

Ik heb nog geen woorden voor hoe het was, behalve dat het te veel was. Volgend jaar ga ik weer fietsen, het moet er uit.

Dag.

meer

Stiekem vind ik het leuk, dat als ik een grapje maak en er om wordt gelachen. Het gevoel door een bepaalde groep sociaal geaccepteerd te worden.

Iedereen kent het denk ik wel, als je met een groepje bent dat bestaat uit mensen waar je naar op kijkt. Dat je het eigenlijk ongemakkelijk vind omdat je met mensen bent die je als meerdere beschouwt. Dit was zo'n weekend, met zo'n dag, en het was fijn. Naar mate de dag vorderde voelde ik mij beter en meer op m'n gemak. Ik kan mij een uitspraak herinneren. "Een echt groot mens laat je niet voelen als een mindere, maar als een gelijke." Iets in die richting. Met deze groep was dit ook het geval, ik voelde mij op m'n gemak en niet als een mindere, al blijf ik deze mensen wel als meerdere zien. Het is denk ik ook niet een slecht iets, om mensen als meerdere te zien. Het moet alleen niet uit de hand lopen, dat je jezelf alleen nog maar als mindere ziet. Zelf vind ik het moeilijk om dat te doen, om niet iedereen als meerdere te zien. Ik zie zeker acht van de tien mensen als een meerdere. Want hé, de een is op weg om radio DJ te worden, de ander is als journalist goed bezig, nog een gaat op reis, lekker zijn dromen achterna, en de laatste is een goed grafisch ontwerper(waar die meer mee zou moeten doen). Dan kom je uit bij mij en zie je dat ik moeite heb om mijn havo in 7 jaar te halen, ik bezorg op dinsdag en vrijdag mijn post om vervolgens zo chagrijnig te zijn dat als je iets tegen mij zegt ik boos word, en besteed al m'n vrije tijd aan een kaartspel. Nu zul je snappen dat ik naar hun op kijk.

Ik hoop dat alles goed komt, maar als ik m'n geweldige broer moet geloven komt het allemaal wel goed. Ik hoop dat mensen naar mij op gaan kijken, dat ze mij als meerdere zien.