Iedereen kent het denk ik wel, als je met een groepje bent dat bestaat uit mensen waar je naar op kijkt. Dat je het eigenlijk ongemakkelijk vind omdat je met mensen bent die je als meerdere beschouwt. Dit was zo'n weekend, met zo'n dag, en het was fijn. Naar mate de dag vorderde voelde ik mij beter en meer op m'n gemak. Ik kan mij een uitspraak herinneren. "Een echt groot mens laat je niet voelen als een mindere, maar als een gelijke." Iets in die richting. Met deze groep was dit ook het geval, ik voelde mij op m'n gemak en niet als een mindere, al blijf ik deze mensen wel als meerdere zien. Het is denk ik ook niet een slecht iets, om mensen als meerdere te zien. Het moet alleen niet uit de hand lopen, dat je jezelf alleen nog maar als mindere ziet. Zelf vind ik het moeilijk om dat te doen, om niet iedereen als meerdere te zien. Ik zie zeker acht van de tien mensen als een meerdere. Want hé, de een is op weg om radio DJ te worden, de ander is als journalist goed bezig, nog een gaat op reis, lekker zijn dromen achterna, en de laatste is een goed grafisch ontwerper(waar die meer mee zou moeten doen). Dan kom je uit bij mij en zie je dat ik moeite heb om mijn havo in 7 jaar te halen, ik bezorg op dinsdag en vrijdag mijn post om vervolgens zo chagrijnig te zijn dat als je iets tegen mij zegt ik boos word, en besteed al m'n vrije tijd aan een kaartspel. Nu zul je snappen dat ik naar hun op kijk.
Ik hoop dat alles goed komt, maar als ik m'n geweldige broer moet geloven komt het allemaal wel goed. Ik hoop dat mensen naar mij op gaan kijken, dat ze mij als meerdere zien.
