Pukkelpop 2013 (Mijn festival ontmaagding)

Dinsdag, 13 augustus.
Ik sta samen met mijn broer door de huiskamer heen te springen op Eminem's Lose Yourself, 'Till I Collapse & Toy Soldiers. "Milko, over 48 uur zien we fucking Eminem live." Ik wissel naar Chase & Status en we springen de kamer rond op de Drum & Bass die luid uit de speakers komt. Morgen vertrekken we naar België en ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest om een aantal dagen weg te gaan. Ik slaap bij elkaar slechts 2 uur en sta om half 7 naast mijn bed te springen omdat ik niet kan wachten met vertrekken. Uiteindelijk vertrekken we om half 11, op naar België!

We zitten in de Fyra van Rotterdam naar Antwerpen en op het moment dat de trein afremt op station Dordrecht ziet Menno een bekende: "Zal ik haar in de trein gaan zoeken?" "Nee, dat is niet nodig joh. Die zien we wel op Antwerpen!" Het was zo druk in de Fyra dat we maar in de eerste klas gingen zitten. Vijf minuten voordat we in Antwerpen zaten zei de conducteur dat we moesten verplaatsen naar de eerste klas. We bleven zitten, stapte er na uit en zochten uit waar we naar toe moesten. Zo veel mensen en allemaal met tentjes, SHIT!! We gingen Hannah en Laura nooit meer vinden in deze drukte. We liepen naar een toilet en horen Hannah roepen, ze ziet ons! Samen vervolgde we de reis naar Hasselt, om vervolgens met de bus naar Kiewit te gaan. Het gaat nu echt beginnen.

's avonds, na dat de tent is opgezet lopen we alvast het festival terein op, in de Boiler Room staat een DJ te draaien en we drinken wat. Er is vuurwerk, bier en minder zenuwen dan op dinsdag. Morgen, dan begint het echt.

Ik sliep tien uur om vervolgens uitgeslapen wakker te worden. First up: Imagine Dragons! We stonden redelijk voor aan en ik dacht dat ze een geweldige show gaven. Later viel de show in het niet vergeleken met de andere artiesten, maar het was een goed begin. Mac Miller volgde en Kendrick Lamar kwam er achter aan en na deze portie hip-hop was het tijd voor een 'pintje' en friet. Even ontspannen, vooraan bij Phosphorescent, in het gras liggen bij Fall Out Boy en gelijk weer vooraan bij Glen Hansard. Het was goed en het werd alleen maar beter. Na Glen Hansard liet ik even alles bezinken en een tijdje later stond ik bij A-Trak, ik wacht slechts op het moment dat ik met m'n broer heb afgesproken want ik ga mijn jeugheld zien, Eminem. We stonden te wachten, wachten en nog eens wachten, hij is te laat. 25 minuten na dat hij op zou moeten komen begint eindelijk de muziek te spelen en zien we een silhouette op een groot doek dat voor de Main Stage hangt. Het is zo ver, eindelijk. Aan de muziek hoor ik dat wat ik nu mee maak Hip-Hop geschiedenis is. Eminem staat sinds 11 jaar weer in de benelux en hij rapt voor het eerst live zijn nieuwe single 'Survival'. Het anderhalf uur wat er op volgde is niet te beschrijven. Klassieker na klassieker en toen Royce Da 5'9 op kwam was het plaatje compleet. 2 nummers van Bad Meets Evil en Eminem gaat solo weer verder. Wat. Een. Show. Ik kon na de show niet bevatten wat ik zojuist had gezien. Ik stond met open mond te staren naar de Main Stage toen de meneer achter de piano weer begon te spelen. Niemand herkende wat er werd gespeeld en er was verwarring in het publiek. De piano meneer schakelde over naar 'Lose Yourself' en toen de gitaar er in kwam was het publiek niet meer te houden, de perfecte afsluiter. Ik zat 45 minuten op het gras om alles even te laten bezinken. Ik stond op en liep naar de Main Stage toe, zo ver mogelijk naar voren maar het stond al weer vol. Alleen weet ik mij toch naar voren te wurmen en sta met goed zicht in het middenvak. Het is tijd voor de perfecte afsluiter van de dag en mijn DnB/Dubstep helden Chase & Status mogen de dag afsluiten. Special guest Plan B maakte het plaatje compleet en ik stond 60 minuten lang te schreeuwen en te moshen. "Deze dag was de beste ooit." Ik ging naar mijn tent en viel meteen in slaap. Deze dag was zo, zo ontzettend goed.

Ik word wakker en hoef eigenlijk niet zo veel van de eerste artiesten te zien. Ik ga in het gras liggen achter The Shelter en drink m'n eerste biertje van de dag. Vandaag wordt een feestje, maar het kan niet beter worden dan gister. Ik lig in het gras en iedereen gaat langzaam naar artiesten die hij/zij wil zien. Zelf besluit ik naar Dope D.O.D. te gaan, dan kan ik naar voren rennen als het klaar is en kan ik vooraan staan bij The Opposites. Stiekem had ik er niet veel van verwacht maar wat was dat een show. Wall of death, Cirkle pit en de normale moshpit waren allemaal van de partij. Wat was dit een feestje zeg. Ik loop na de show naar buiten en merk dat ik zo bezweet ben als nooit te voren. Dit was zo goed! Ik weet niet zo goed welke artiesten ik wil zien, dan maar FUN. Helaas speelt FUN. niet, niet op de tijd dat ze moesten in ieder geval. Het scherm gaf aan dat de vervanger van gecancellde Neil Young, Major Lazer, op dat tijdstip bezig was. Door het dolle heen ren ik samen met mijn broer zo ver mogelijk naar voren. Diplo rent in een plastic bal over het publiek heen, confetti kanonnen, twirkende meisjes met grote billen, en heeeeel veel dansende meisjes om me heen. Major Lazer maakte er een feest van, een heel groot feest. Er na kwam toch FUN. dus besloot ik naar voren te rennen. YES! helemaal vooraan. Ze geven een show die beter is dan ik had verwacht, maar met Eminem en Chase & Status in m'n achterhoofd kan niets meer zo goed worden. Volgende band die ik wou zien was We Came As Romans, keiharde metal. Leuk en aardig, maar met een tent die halfvol was en waarbij iedereen stil stond lukte het de band niet een goede show neer te zetten, helaas. Dan maar even naar Katy B en daarna wachten op The Prodigy. Ik en mijn broer gooide elkaar, ondanks de boze gezichten van mensen voor en achter ons, om de beurt in de moshpit. Ik heb nog nooit zoveel plezier gehad in tegen mensen aan rennen. Halverwege vielen er spetters naar beneden en nog nooit was regen zo fijn, het was een geweldige show en ik ben helemaal kapot, tijd om naar bed te gaan.

Shit wat is het vroeg, maar ik moet iets na 11'en op het festival terrein zijn, San Cisco speelt. Een klein Indie bandje uit Australië met het mooiste meisje (van net 1 jaar ouder dan ik) als drummer. Ik loop om ongeveer kwart over 11 de tent in en het is bijna leeg. San Cisco is zelf aan het soundchecken en vanaf het moment dat ik de tent in loop zie ik Scarlett Stevens naar me kijken. Ze blijft kijken tot ik aan het hek sta en ze gaat verder met haar soundcheck. (ze zag me, jeetje.) Ze beginnen na een half uur wachten met spelen, kwart voor 11! Tijdens het spelen begin ik pas goed wakker te worden en begin ik mee te zingen en te dansen. Telkens kijk ik naar Scarlett en ze kijkt ook terug. Kijkt ze wel naar mij en niet naar de mensen om me heen? Ze kijkt vaker, veel vaker en moet opeens lachen. Ze heeft naar mij gelachen, ik weet het zeker! Mijn dag is goed begonnen. De vermoeidheid sloeg in en ik ging in de tent wachten op I Am Kloot. Ik bleef liggen toen ze begonnen met spelen en ik heb genoten. Prachtig! Vervolgens even wat drinken en weer terug, liggen in de tent. Kodaline was nu aan de beurt. Ik heb niets gezien van het concert, maar alles gehoord. Wat is dit mooi! We gaan na Kodaline in het gras liggen en ik val in slaap. Ik word wakker door de gitaren van Triggerfinger en ik blijf liggend op het gras luisteren naar de muziek. Ik sta pas op zodra Crystal Castles zou beginnen, maar eenmaal aangekomen in de Dance Hall bleken ze pech te hebben met de tour bus en een uur later te starten. Toch maar wachten en toch kijken hoe Crystal Castles is. De show valt helaas tegen maar gelukkig komt Noisia hierna! Noisia zet wel een goede show neer en zodra het voorbij is ren ik naar voren om zo dicht mogelijk bij het podium te komen, de echte afsluiter van mijn Pukkelpop komt nu, Knife Party! Het is zo geweldig maar de sfeer voorin is dreigend en agressief dus besluit ik na een half uur achter in de tent te staan. Het is klaar, ik ben moe en voldaan en ga naar mijn tent. Ik hoef Goose niet meer te zien, het kan toch niet beter.

na 1,5 uur slaap pak ik m'n tent in en gaan we naar huis.

Dit was het beste ooit!

Soms is het te veel ...

... en soms was van vrijdag, 31 mei, tot zondag, 9 juni.

Alpe d'HuZes, een emotionele feest week in Frankrijk. Geld inzamelen voor de strijd tegen kanker. Elk jaar, in de eerste week van juni, reizen we af naar Bourg d'Oisans en/of Alpe d'Huez. We komen aan, eten bij Jan Verhagen Pizza en werken hard. Vrijwilligers werk waar je het mooiste gevoel van krijgt. Dit jaar stond ik in het Alpe d'HuZes café, eten en drinken te verkopen en dit jaar was het eerste dat ik niet heb gefietst. Misschien is dat wel de reden dat het te veel werd. Normaal kon alles er even uit halverwege de week op de fiets, en nu niet. Emotioneel raakte ik zo uitgeput dat ik op zaterdag 8 juni in 'La Romanche' zat (het restaurant van Jan Verhagen) en na het eten van m'n pizza, en het legen van mijn glas waar cola in zat, de tranen over m'n wangen voelde rollen. Ik kon het even niet meer aan. De emoties werden mij te veel.

Dinsdag avond was de bezinningsavond. Ik zat bij team café, helemaal vooraan op de grond. Af en toe kwam er een traan, maar te weinig voor hoe mooi het was. Af en toe kwam er een hand op m'n schouder precies op het juiste moment.

Ik heb nog geen woorden voor hoe het was, behalve dat het te veel was. Volgend jaar ga ik weer fietsen, het moet er uit.

Dag.

meer

Stiekem vind ik het leuk, dat als ik een grapje maak en er om wordt gelachen. Het gevoel door een bepaalde groep sociaal geaccepteerd te worden.

Iedereen kent het denk ik wel, als je met een groepje bent dat bestaat uit mensen waar je naar op kijkt. Dat je het eigenlijk ongemakkelijk vind omdat je met mensen bent die je als meerdere beschouwt. Dit was zo'n weekend, met zo'n dag, en het was fijn. Naar mate de dag vorderde voelde ik mij beter en meer op m'n gemak. Ik kan mij een uitspraak herinneren. "Een echt groot mens laat je niet voelen als een mindere, maar als een gelijke." Iets in die richting. Met deze groep was dit ook het geval, ik voelde mij op m'n gemak en niet als een mindere, al blijf ik deze mensen wel als meerdere zien. Het is denk ik ook niet een slecht iets, om mensen als meerdere te zien. Het moet alleen niet uit de hand lopen, dat je jezelf alleen nog maar als mindere ziet. Zelf vind ik het moeilijk om dat te doen, om niet iedereen als meerdere te zien. Ik zie zeker acht van de tien mensen als een meerdere. Want hé, de een is op weg om radio DJ te worden, de ander is als journalist goed bezig, nog een gaat op reis, lekker zijn dromen achterna, en de laatste is een goed grafisch ontwerper(waar die meer mee zou moeten doen). Dan kom je uit bij mij en zie je dat ik moeite heb om mijn havo in 7 jaar te halen, ik bezorg op dinsdag en vrijdag mijn post om vervolgens zo chagrijnig te zijn dat als je iets tegen mij zegt ik boos word, en besteed al m'n vrije tijd aan een kaartspel. Nu zul je snappen dat ik naar hun op kijk.

Ik hoop dat alles goed komt, maar als ik m'n geweldige broer moet geloven komt het allemaal wel goed. Ik hoop dat mensen naar mij op gaan kijken, dat ze mij als meerdere zien.

"Je had er bij moeten zijn..."

nog nooit was die uitspraak beter van toepassing dan laatst, toen ik bij je mooie graf zat. "je had er bij moeten zijn..." Dat was het plan, dat jij er bij was. Het plan was om met z'n allen mee te doen aan Alpe d'huZes, en niet maar met 9 van de 10 team leden. Ik kan je daar moeilijk de schuld van geven of iets dergelijks, het is namelijk de schuld van die rot kanker. En dat is gewoon ontzettend oneerlijk, maar om daarover maar door te blijven gaan is onzinnig en tijdsverspilling. Stiekem was je er wel bij, maar niet fysiek, en dat is best lastig als je vol schiet met tranen en je bent alleen, alleen met jou in m'n hart. Dan ben je er wel, daar vertrouw ik op, maar toch voelt het anders, ik kan je dan niet even knuffelen, vasthouden etc. het enige wat ik doen is mezelf troosten aan het feit dat je bij me bent. Jij weet hoe mijn week gegaan is, maar de andere mensen nog niet, dus daar ga ik nu maar over schrijven. Mijn week begon daar op vrijdag avond, we kwamen laat in de middag aan en gingen eten bij de pizzeria. Het voelde als thuiskomen na een lange vakantie. De banners hingen aan de lantaarnpalen, de bekende "Bourg d'Oisans verwelkomt Alpe d'huZes" briefjes hingen achter de ramen, en die klote berg was nog steeds even steil... Zaterdag was een relax dag, een paar dingen klaar zetten voor zondag, maar vooral chillen met Mayra en mijn gitaar. Zaterdag was een dag waar de emoties nog niet aanwezig waren, het was nog een rustige dag, en de golf van emotie moest nog komen. Zondag was ik te druk, en stelde ik eigenlijk alles uit wat met iets van emotie te maken had, 12 uur lang bij de receptie staan en de dag was voorbij... Maandag was een dag waar ik werd overspoeld door emotie, ik wist hoe het zou zijn door de vorige jaren, ik had me voorbereid op de hoeveelheid emotie die kwam, ik was als een puppy tegen een leeuw aan het vechten om de emotie binnen te houden. Gelukkig mag je huilen. Dat mag altijd, maar hier komt er iemand naast je staan, die je niet kent en die legt een arm op je schouder, en dan voel je je niet meer alleen. Ik schreef een stukje op de herinneringen muur, daar mag iedereen opschrijven wat je reden is mee te fietsen. "Lieve Martine, Lief vriendinnetje, Je had zelf mee moeten fietsen.Was je maar hier. Kon je maar hier zijn. (stiekem ben je hier in ons hart) Ik mis je. Ik hou van je. xxx Milko" Daarnaast staat een lijst met namen, namen voor wie ik en mijn moeder de berg op gaan, het zijn er bijzonder veel, teveel. Later op die dag vroeg iemand van radio 2 of ze me mochten interviewen, tijdens Knooppunt Kranenbarg. Ik zei ja, en zo stond ik om 5 over 5 met onnodige zenuwen te wachten. Ik kwam live op de radio, en ik moest vertellen over Martine, wat als ik iets verkeerds zeg, wat als ik moet huilen, wat als ik ineens weg wil?? Gelukkig kon Bert mij kalmeren toen ik naast hem stond, en toen hij zijn eerste vraag stelde waren de zenuwen weg. Dit is niet live op de radio vertellen tegen heel erg veel luisteraars. Dit is praten tegen Bert, en hem mijn verhaal vertellen. Dit was een dag, waar je niet veel gedaan hebt, maar gewoon uitgeput van emotie om 8 uur in slaap kan vallen. Dit was een dag die veel in mij los maakte. Dinsdag, voor vele deelnemers de spannendste dag van de week, omdat zij morgen moeten fietsen, voor mij nogmaals een gigantisch emotionele dag. Vooral in de avond was het heel erg heftig, vlak voordat de presentaties begonnen kwam er een meisje naar me toe, Aisha. Aisha is/was team genoot van Saskia, en ze liep samen met Roel haar estafette stokje naar boven. Zo mooi. We hebben even gepraat en het was heel erg fijn! Echt heel erg fijn! Toen de presentaties begonnen schoot ik echt helemaal vol... De tranen rolde over mijn wangen. Echt heel veel tranen. Het was wel heel mooi hoor, maar gewoon heel erg heftig. Ik sliep ook echt als een roos, want emoties zijn zo ontzettend vermoeiend. Ik loop naar buiten, en het eerste wat ik hoor is een klein, vrolijk, gezellig Brabants vrouwtje met overgewicht in een roze outfit. Ik hoef haar niet eens te zien, ik kan Betty horen op het moment dat ik uit ons hotel stap. Het is begonnen. Ik weet wat die mensen op hun fiets voelen. Ik kom Eric tegen en we lopen naar een van z'n sponsors. We praten wat, we lopen terug, we regelen dat ik naar beneden kom en ik ga mijn tassen pakken. Qua timing kon het niet beter, ik loop naar buiten en ik loop een stukje naar het parcours. Ik zie daar 2 jonge mensen lopen, naast elkaar, met allebei een stuk vast van het estafette stokje van Saskia. Aisha en Roel zijn boven, ze hebben het gehaald, voor hun Saskia. Ik loop naar de finish, steek over en wacht tot Aisha me ziet. Ik wil me niet opdringen want ze staat daar met Team Saskia en die mensen staan allemaal dichter bij haar dan ik. Ze ziet me en ik geef haar een knuffel, ik ben gigantisch trots op haar! Een kwartier later zie ik onze zussen van het team Petra en Marita binnenkomen. Ontspannen zijn ze naar boven gefietst en vol blijdschap rijden ze over de finish. Nogmaals voelde ik mij heel erg trots. We gingen die avond naar beneden met ons team, we maakten alles klaar voor de volgende dag, D-day voor ons. Ik werd om kwart over 10 gebeld door mijn goede vriend Michiel, een interview voor Radio Apeldoorn. Een interview van 6 minuten, daarna draaide hij here without you, van 3 doors down. Speciaal voor Martine. Het was een diep interview en ik denk dat het vooral kwam omdat ik Michiel goed ken, en hij mij. Ik ging daarna slapen, tenminste, dat probeerde ik. Uiteindelijk lag ik te slapen. 3 uur later ging de wekker en een half uur later staat er een camera van SBS 6 voor je snufferd. Het moet vandaag gebeuren, dit is de dag. We fietsen naar de start toe en om 04:46 rijd ik over de start mat, het begint, het is begonnen. Ik fiets naar boven, harder dan ooit. In 1 uur en 41 minuten en 25 seconden ben ik boven en rijd ik over de mat bij de finish. wauw, dat ging snel. Ik loop naar binnen en knuffel mensen. Een knuffel betekent op dat moment zo ontzettend veel. Ik wacht, en ik fiets even later naar beneden, ik moet nog 3 keer, al voel ik aan mijn benen dat 4 beklimmingen het niet gaat worden, dan maar hopen op 3. Ik begin aan mijn 2e klim samen met Geert, vader van Martine. We stoppen vaak, mijn benen werken niet meer en ik heb steken in mijn hamstrings. We waren vertrokken om 08:26. Tot aan de eerste tijd meting had ik al een verval van een kwartier over dat stuk. Pijn, vooral pijn in mijn benen. Emotie was er nog niet, het was doorfietsen, omdat mijn hoofd dat zei. We moesten heel vaak stoppen en herhaaldelijk heb ik tegen Geert gezegd dat hij maar door moest fietsen, hij wou het niet. "we gaan samen over de finish." In bocht 8 kwam ik Mayra tegen. Wat was ik blij haar te zien, we zouden mijn 3e (haar 2e) beklimming samen doen, maar ik wist niet of ik dat wel ging halen. Bij bocht 7 stopte we, ik gaf haar een knuffel en voor het eerst in de 2 beklimmingen brak ik, ik ging helemaal stuk. Alles kwam eruit en ik was zo blij dat zij daar was. Na een lange stop fietste we door. Vanaf bocht 2 tot aan de finish kon ik het niet meer droog houden, er was te veel pijn, te weinig kracht om me te verzetten tegen de emotie. Tranen in mijn ogen, de pijn af te lezen aan mijn gezicht. het duurde even maar na 2 uur, 41 minuten en 25 seconden,(jup, op de seconde exact een uur later!) kwamen we hand in hand over de finish. Ik had pijn, en was emotioneel helemaal gesloopt. Naar mijn idee zag ik Geert niet huilen. En ik had daar bewondering voor. Maar toen we stil stonden en ik zei: "Deze was voor Martine." barstte we samen in tranen uit en vielen we in elkaars armen. Dit was emotioneel een hoogtepunt in mijn week. Het was zo intens, zo puur. Ik ging daarna als een pinguïn naar de medische tent. Anders lopen kon ik niet meer. Daar wordt mij verteld dat ik kleine scheurtjes in m'n hamstrings heb, en ze raden me af om nog te fietsen. Ik baal... Ik was teleurgesteld in mezelf, ik kon maar 2 keer naar boven, en meer lukte niet. Daarna ben ik afgedaald met Mayra, zij ging nog een keer, ik niet. In de avond gingen we uit eten, Pizza. En na 22 uur wakker te zijn gebleven was ik blij dat ik mocht slapen. De rest van de dagen was afkicken. Je voorbereiden om uit de warme douche de koude badkamer in te stappen. Om vanuit de grote mooie roze wolk de betonnen vloer op gegooid te worden. Het is een teleurstelling dat je weer naar huis moet. Maar het is goed. Zoveel emotie kan je ook niet langer volhouden. Het was mooi. Speciale bedankjes voor mijn mooie week: Heel Team Martine, bedankt! José. voor haar fijne knuffels! Mayra. omdat ze er op de juiste momenten was! Iedereen die mij via twitter een succes wens oid heeft gestuurd! Papa en Mama, voor alles! Aisha, voor haar bijzondere verhaal! Martine, omdat je over me waakte! KUSJES

water...

Ik zat gisteren na schooltijd aan het water, het noord Aa. Zon, muziek en mijn gedachten die met de wind mee gingen. ik besefte ineens dat water best wel op mensen lijkt en toen heb ik dit geschreven. Water wat golft en eigenlijk niet te volgen is. Allemaal kleine golfjes die door de wind veranderen. Zo is een persoon ook, denk ik. Alles wat er gebeurt is de wind. Het water is een mens. Door alle kleine dingetjes die er gebeuren gaat je water anders golven. Dan heb je ook nog de mensen in je leven. Vrienden, familie... maar ook vijanden! Die kun je zien als bootjes die over jou water varen. Al die bootjes hebben hun invloed op hoe het water beweegt en gaat. Soms vallen er mensen weg uit je leven. Die bootjes zinken. Die komen onder water terecht, en dat is een mens van binnen. Onder water zijn het de visjes die het water beïnvloeden. Die visjes die ben je zelf. Zo krijg je stromingen, golven, ongelukken met bootjes en dode visjes. Zo wordt je water beïnvloed en zo word jij als mens gevormd. kusjes... Milko

De verloren man

Hij loopt met een angstige blik over straat, door zijn kantoor en zelfs door zijn eigen huis. Bang door niet te weten wat gaat komen. Bang door te weten wat is gebeurd.  Hij loopt vol verdriet over straat, door zijn kantoor en zelfs door zijn eigen huis. Verdrietig door een besef dat wat er ooit was, er nu niet meer is. Verdrietig door de honderden vragen die in hem opkomen waar geen antwoord op is. Hij loopt met veel woede in zich over straat, door zijn kantoor en zelfs door zijn eigen huis. Woede door hoe oneerlijk het leven soms kan zijn. Woede door hoe zulke dingen kunnen gebeuren in een wereld als deze. Hij staat even stil op straat, op zijn kantoor en in zijn eigen huis. Hij beseft dat hij zichzelf verloren is...

Waarom?

Gister kwam ik een jongen tegen op een verjaardag, en na het vertellen dat ik voor Alpe d'huZes fiets en mijn haar ga doneren kwam van zijn kant de vraag: "Waarom?" Dat heeft me wel een beetje aan het denken gezet. Waarom doe ik dat eigenlijk? Het antwoord daarop is niet moeilijk, al moest ik er wel even goed over na denken. Ik ben ook maar via mijn ouders de AD6 familie ingetrokken. Dat bevalt me prima maar ik heb nooit echt goed nagedacht waarom ik nou ga fietsen. Nu is de reden overduidelijk, maar daarvoor. Waarom fietste ik daarvoor dan mee? Alpe d'huZes fiets ik mee omdat ik het gevoel krijg dat ik iets voor een ander kan doen. Al is het een klein beetje mentale steun. Jij ziet af omdat die mensen elke dag moeten afzien. Jij zamelt geld in zodat het evenement nooit meer hoeft plaats te vinden. Nooit meer Alpe d'huZes, dat zou toch mooi zijn? Hoezo mooi? Omdat er dan geen kanker meer is. Dit jaar heb ik al meer sponsor geld dan vorig jaar. Vorig jaar deed ik de zus versie. Ik had iets meer dan €350,- opgehaald en ik was blij! Het is misschien niet zo veel, omdat er sponsoren zijn die voor €5000,- sponseren en ik dan in totaal een kleine €350,-. Dit jaar sta ik op €457,33 en is er al €88,88 toegezegd. Mijn doel is €6666,66 en ik vrees dat ik het niet ga halen. Ik doe wel mijn best hoor maar veel vrienden storten op een andere pagina, en dat is niet erg. het geld komt allemaal op dezelfde plek terecht dus dat is goed. Als jullie nog geen bijdrage hebben gedaan, zouden jullie dat heel misschien kunnen doen? dan stort jij een beetje geld, dan zie ik die dag af op de berg. Dan doen we samen iets, dan doen we samen toch iets voor al die mensen die lijden aan die vreselijke ziekte. Klik hier voor mijn actie pagina en mijn verhaal. Mijn haar is lang. Dat vind ik mooi maar dat heeft sinds een tijdje ook weer een reden. Als het aan mij lag had ik uit frustratie al lang de schaar erin gezet. Haar in je mond tijdens het eten, het is maar vervelend lang haar. Okee ik overdrijf een beetje maar het kan soms wel vervelend zijn. Maar mijn haar mag heel vervelend zijn, want ik ga het in juni af laten knippen. dan ben ik er van af. En weetje, het mooiste van dit alles is dat er waarschijnlijk een kindje rondloopt straks. Een kindje waar niemand iets bijzonders aan ziet. Maar dat kindje heeft misschien dan wel een pruik op van mijn haar. Daar doe ik het voor. Dat er een kind is dat straks in de spiegel mag kijken, misschien wel even verdrietig is omdat hij/zij kaal is, die dan een pruik opzet en glimlacht. Dat hij/zij glimlacht omdat er weer haar op het hoofd zit. Daarom. Ik denk wel dat ik de waarom vraag nu beantwoord heb. En ik hoop dat ik jou heb geïnspireerd om iets te gaan doen voor het goede doel. Een goed doel, het maakt niet uit welke. En ik kan je beloven dat jij je dan goed voelt. Omdat je hebt geholpen aan iets wat voor mensen een betere toekomst kan betekenen.