"Je had er bij moeten zijn..."

nog nooit was die uitspraak beter van toepassing dan laatst, toen ik bij je mooie graf zat. "je had er bij moeten zijn..." Dat was het plan, dat jij er bij was. Het plan was om met z'n allen mee te doen aan Alpe d'huZes, en niet maar met 9 van de 10 team leden. Ik kan je daar moeilijk de schuld van geven of iets dergelijks, het is namelijk de schuld van die rot kanker. En dat is gewoon ontzettend oneerlijk, maar om daarover maar door te blijven gaan is onzinnig en tijdsverspilling. Stiekem was je er wel bij, maar niet fysiek, en dat is best lastig als je vol schiet met tranen en je bent alleen, alleen met jou in m'n hart. Dan ben je er wel, daar vertrouw ik op, maar toch voelt het anders, ik kan je dan niet even knuffelen, vasthouden etc. het enige wat ik doen is mezelf troosten aan het feit dat je bij me bent. Jij weet hoe mijn week gegaan is, maar de andere mensen nog niet, dus daar ga ik nu maar over schrijven. Mijn week begon daar op vrijdag avond, we kwamen laat in de middag aan en gingen eten bij de pizzeria. Het voelde als thuiskomen na een lange vakantie. De banners hingen aan de lantaarnpalen, de bekende "Bourg d'Oisans verwelkomt Alpe d'huZes" briefjes hingen achter de ramen, en die klote berg was nog steeds even steil... Zaterdag was een relax dag, een paar dingen klaar zetten voor zondag, maar vooral chillen met Mayra en mijn gitaar. Zaterdag was een dag waar de emoties nog niet aanwezig waren, het was nog een rustige dag, en de golf van emotie moest nog komen. Zondag was ik te druk, en stelde ik eigenlijk alles uit wat met iets van emotie te maken had, 12 uur lang bij de receptie staan en de dag was voorbij... Maandag was een dag waar ik werd overspoeld door emotie, ik wist hoe het zou zijn door de vorige jaren, ik had me voorbereid op de hoeveelheid emotie die kwam, ik was als een puppy tegen een leeuw aan het vechten om de emotie binnen te houden. Gelukkig mag je huilen. Dat mag altijd, maar hier komt er iemand naast je staan, die je niet kent en die legt een arm op je schouder, en dan voel je je niet meer alleen. Ik schreef een stukje op de herinneringen muur, daar mag iedereen opschrijven wat je reden is mee te fietsen. "Lieve Martine, Lief vriendinnetje, Je had zelf mee moeten fietsen.Was je maar hier. Kon je maar hier zijn. (stiekem ben je hier in ons hart) Ik mis je. Ik hou van je. xxx Milko" Daarnaast staat een lijst met namen, namen voor wie ik en mijn moeder de berg op gaan, het zijn er bijzonder veel, teveel. Later op die dag vroeg iemand van radio 2 of ze me mochten interviewen, tijdens Knooppunt Kranenbarg. Ik zei ja, en zo stond ik om 5 over 5 met onnodige zenuwen te wachten. Ik kwam live op de radio, en ik moest vertellen over Martine, wat als ik iets verkeerds zeg, wat als ik moet huilen, wat als ik ineens weg wil?? Gelukkig kon Bert mij kalmeren toen ik naast hem stond, en toen hij zijn eerste vraag stelde waren de zenuwen weg. Dit is niet live op de radio vertellen tegen heel erg veel luisteraars. Dit is praten tegen Bert, en hem mijn verhaal vertellen. Dit was een dag, waar je niet veel gedaan hebt, maar gewoon uitgeput van emotie om 8 uur in slaap kan vallen. Dit was een dag die veel in mij los maakte. Dinsdag, voor vele deelnemers de spannendste dag van de week, omdat zij morgen moeten fietsen, voor mij nogmaals een gigantisch emotionele dag. Vooral in de avond was het heel erg heftig, vlak voordat de presentaties begonnen kwam er een meisje naar me toe, Aisha. Aisha is/was team genoot van Saskia, en ze liep samen met Roel haar estafette stokje naar boven. Zo mooi. We hebben even gepraat en het was heel erg fijn! Echt heel erg fijn! Toen de presentaties begonnen schoot ik echt helemaal vol... De tranen rolde over mijn wangen. Echt heel veel tranen. Het was wel heel mooi hoor, maar gewoon heel erg heftig. Ik sliep ook echt als een roos, want emoties zijn zo ontzettend vermoeiend. Ik loop naar buiten, en het eerste wat ik hoor is een klein, vrolijk, gezellig Brabants vrouwtje met overgewicht in een roze outfit. Ik hoef haar niet eens te zien, ik kan Betty horen op het moment dat ik uit ons hotel stap. Het is begonnen. Ik weet wat die mensen op hun fiets voelen. Ik kom Eric tegen en we lopen naar een van z'n sponsors. We praten wat, we lopen terug, we regelen dat ik naar beneden kom en ik ga mijn tassen pakken. Qua timing kon het niet beter, ik loop naar buiten en ik loop een stukje naar het parcours. Ik zie daar 2 jonge mensen lopen, naast elkaar, met allebei een stuk vast van het estafette stokje van Saskia. Aisha en Roel zijn boven, ze hebben het gehaald, voor hun Saskia. Ik loop naar de finish, steek over en wacht tot Aisha me ziet. Ik wil me niet opdringen want ze staat daar met Team Saskia en die mensen staan allemaal dichter bij haar dan ik. Ze ziet me en ik geef haar een knuffel, ik ben gigantisch trots op haar! Een kwartier later zie ik onze zussen van het team Petra en Marita binnenkomen. Ontspannen zijn ze naar boven gefietst en vol blijdschap rijden ze over de finish. Nogmaals voelde ik mij heel erg trots. We gingen die avond naar beneden met ons team, we maakten alles klaar voor de volgende dag, D-day voor ons. Ik werd om kwart over 10 gebeld door mijn goede vriend Michiel, een interview voor Radio Apeldoorn. Een interview van 6 minuten, daarna draaide hij here without you, van 3 doors down. Speciaal voor Martine. Het was een diep interview en ik denk dat het vooral kwam omdat ik Michiel goed ken, en hij mij. Ik ging daarna slapen, tenminste, dat probeerde ik. Uiteindelijk lag ik te slapen. 3 uur later ging de wekker en een half uur later staat er een camera van SBS 6 voor je snufferd. Het moet vandaag gebeuren, dit is de dag. We fietsen naar de start toe en om 04:46 rijd ik over de start mat, het begint, het is begonnen. Ik fiets naar boven, harder dan ooit. In 1 uur en 41 minuten en 25 seconden ben ik boven en rijd ik over de mat bij de finish. wauw, dat ging snel. Ik loop naar binnen en knuffel mensen. Een knuffel betekent op dat moment zo ontzettend veel. Ik wacht, en ik fiets even later naar beneden, ik moet nog 3 keer, al voel ik aan mijn benen dat 4 beklimmingen het niet gaat worden, dan maar hopen op 3. Ik begin aan mijn 2e klim samen met Geert, vader van Martine. We stoppen vaak, mijn benen werken niet meer en ik heb steken in mijn hamstrings. We waren vertrokken om 08:26. Tot aan de eerste tijd meting had ik al een verval van een kwartier over dat stuk. Pijn, vooral pijn in mijn benen. Emotie was er nog niet, het was doorfietsen, omdat mijn hoofd dat zei. We moesten heel vaak stoppen en herhaaldelijk heb ik tegen Geert gezegd dat hij maar door moest fietsen, hij wou het niet. "we gaan samen over de finish." In bocht 8 kwam ik Mayra tegen. Wat was ik blij haar te zien, we zouden mijn 3e (haar 2e) beklimming samen doen, maar ik wist niet of ik dat wel ging halen. Bij bocht 7 stopte we, ik gaf haar een knuffel en voor het eerst in de 2 beklimmingen brak ik, ik ging helemaal stuk. Alles kwam eruit en ik was zo blij dat zij daar was. Na een lange stop fietste we door. Vanaf bocht 2 tot aan de finish kon ik het niet meer droog houden, er was te veel pijn, te weinig kracht om me te verzetten tegen de emotie. Tranen in mijn ogen, de pijn af te lezen aan mijn gezicht. het duurde even maar na 2 uur, 41 minuten en 25 seconden,(jup, op de seconde exact een uur later!) kwamen we hand in hand over de finish. Ik had pijn, en was emotioneel helemaal gesloopt. Naar mijn idee zag ik Geert niet huilen. En ik had daar bewondering voor. Maar toen we stil stonden en ik zei: "Deze was voor Martine." barstte we samen in tranen uit en vielen we in elkaars armen. Dit was emotioneel een hoogtepunt in mijn week. Het was zo intens, zo puur. Ik ging daarna als een pinguïn naar de medische tent. Anders lopen kon ik niet meer. Daar wordt mij verteld dat ik kleine scheurtjes in m'n hamstrings heb, en ze raden me af om nog te fietsen. Ik baal... Ik was teleurgesteld in mezelf, ik kon maar 2 keer naar boven, en meer lukte niet. Daarna ben ik afgedaald met Mayra, zij ging nog een keer, ik niet. In de avond gingen we uit eten, Pizza. En na 22 uur wakker te zijn gebleven was ik blij dat ik mocht slapen. De rest van de dagen was afkicken. Je voorbereiden om uit de warme douche de koude badkamer in te stappen. Om vanuit de grote mooie roze wolk de betonnen vloer op gegooid te worden. Het is een teleurstelling dat je weer naar huis moet. Maar het is goed. Zoveel emotie kan je ook niet langer volhouden. Het was mooi. Speciale bedankjes voor mijn mooie week: Heel Team Martine, bedankt! José. voor haar fijne knuffels! Mayra. omdat ze er op de juiste momenten was! Iedereen die mij via twitter een succes wens oid heeft gestuurd! Papa en Mama, voor alles! Aisha, voor haar bijzondere verhaal! Martine, omdat je over me waakte! KUSJES