"Je had er bij moeten zijn..."

nog nooit was die uitspraak beter van toepassing dan laatst, toen ik bij je mooie graf zat. "je had er bij moeten zijn..." Dat was het plan, dat jij er bij was. Het plan was om met z'n allen mee te doen aan Alpe d'huZes, en niet maar met 9 van de 10 team leden. Ik kan je daar moeilijk de schuld van geven of iets dergelijks, het is namelijk de schuld van die rot kanker. En dat is gewoon ontzettend oneerlijk, maar om daarover maar door te blijven gaan is onzinnig en tijdsverspilling. Stiekem was je er wel bij, maar niet fysiek, en dat is best lastig als je vol schiet met tranen en je bent alleen, alleen met jou in m'n hart. Dan ben je er wel, daar vertrouw ik op, maar toch voelt het anders, ik kan je dan niet even knuffelen, vasthouden etc. het enige wat ik doen is mezelf troosten aan het feit dat je bij me bent. Jij weet hoe mijn week gegaan is, maar de andere mensen nog niet, dus daar ga ik nu maar over schrijven. Mijn week begon daar op vrijdag avond, we kwamen laat in de middag aan en gingen eten bij de pizzeria. Het voelde als thuiskomen na een lange vakantie. De banners hingen aan de lantaarnpalen, de bekende "Bourg d'Oisans verwelkomt Alpe d'huZes" briefjes hingen achter de ramen, en die klote berg was nog steeds even steil... Zaterdag was een relax dag, een paar dingen klaar zetten voor zondag, maar vooral chillen met Mayra en mijn gitaar. Zaterdag was een dag waar de emoties nog niet aanwezig waren, het was nog een rustige dag, en de golf van emotie moest nog komen. Zondag was ik te druk, en stelde ik eigenlijk alles uit wat met iets van emotie te maken had, 12 uur lang bij de receptie staan en de dag was voorbij... Maandag was een dag waar ik werd overspoeld door emotie, ik wist hoe het zou zijn door de vorige jaren, ik had me voorbereid op de hoeveelheid emotie die kwam, ik was als een puppy tegen een leeuw aan het vechten om de emotie binnen te houden. Gelukkig mag je huilen. Dat mag altijd, maar hier komt er iemand naast je staan, die je niet kent en die legt een arm op je schouder, en dan voel je je niet meer alleen. Ik schreef een stukje op de herinneringen muur, daar mag iedereen opschrijven wat je reden is mee te fietsen. "Lieve Martine, Lief vriendinnetje, Je had zelf mee moeten fietsen.Was je maar hier. Kon je maar hier zijn. (stiekem ben je hier in ons hart) Ik mis je. Ik hou van je. xxx Milko" Daarnaast staat een lijst met namen, namen voor wie ik en mijn moeder de berg op gaan, het zijn er bijzonder veel, teveel. Later op die dag vroeg iemand van radio 2 of ze me mochten interviewen, tijdens Knooppunt Kranenbarg. Ik zei ja, en zo stond ik om 5 over 5 met onnodige zenuwen te wachten. Ik kwam live op de radio, en ik moest vertellen over Martine, wat als ik iets verkeerds zeg, wat als ik moet huilen, wat als ik ineens weg wil?? Gelukkig kon Bert mij kalmeren toen ik naast hem stond, en toen hij zijn eerste vraag stelde waren de zenuwen weg. Dit is niet live op de radio vertellen tegen heel erg veel luisteraars. Dit is praten tegen Bert, en hem mijn verhaal vertellen. Dit was een dag, waar je niet veel gedaan hebt, maar gewoon uitgeput van emotie om 8 uur in slaap kan vallen. Dit was een dag die veel in mij los maakte. Dinsdag, voor vele deelnemers de spannendste dag van de week, omdat zij morgen moeten fietsen, voor mij nogmaals een gigantisch emotionele dag. Vooral in de avond was het heel erg heftig, vlak voordat de presentaties begonnen kwam er een meisje naar me toe, Aisha. Aisha is/was team genoot van Saskia, en ze liep samen met Roel haar estafette stokje naar boven. Zo mooi. We hebben even gepraat en het was heel erg fijn! Echt heel erg fijn! Toen de presentaties begonnen schoot ik echt helemaal vol... De tranen rolde over mijn wangen. Echt heel veel tranen. Het was wel heel mooi hoor, maar gewoon heel erg heftig. Ik sliep ook echt als een roos, want emoties zijn zo ontzettend vermoeiend. Ik loop naar buiten, en het eerste wat ik hoor is een klein, vrolijk, gezellig Brabants vrouwtje met overgewicht in een roze outfit. Ik hoef haar niet eens te zien, ik kan Betty horen op het moment dat ik uit ons hotel stap. Het is begonnen. Ik weet wat die mensen op hun fiets voelen. Ik kom Eric tegen en we lopen naar een van z'n sponsors. We praten wat, we lopen terug, we regelen dat ik naar beneden kom en ik ga mijn tassen pakken. Qua timing kon het niet beter, ik loop naar buiten en ik loop een stukje naar het parcours. Ik zie daar 2 jonge mensen lopen, naast elkaar, met allebei een stuk vast van het estafette stokje van Saskia. Aisha en Roel zijn boven, ze hebben het gehaald, voor hun Saskia. Ik loop naar de finish, steek over en wacht tot Aisha me ziet. Ik wil me niet opdringen want ze staat daar met Team Saskia en die mensen staan allemaal dichter bij haar dan ik. Ze ziet me en ik geef haar een knuffel, ik ben gigantisch trots op haar! Een kwartier later zie ik onze zussen van het team Petra en Marita binnenkomen. Ontspannen zijn ze naar boven gefietst en vol blijdschap rijden ze over de finish. Nogmaals voelde ik mij heel erg trots. We gingen die avond naar beneden met ons team, we maakten alles klaar voor de volgende dag, D-day voor ons. Ik werd om kwart over 10 gebeld door mijn goede vriend Michiel, een interview voor Radio Apeldoorn. Een interview van 6 minuten, daarna draaide hij here without you, van 3 doors down. Speciaal voor Martine. Het was een diep interview en ik denk dat het vooral kwam omdat ik Michiel goed ken, en hij mij. Ik ging daarna slapen, tenminste, dat probeerde ik. Uiteindelijk lag ik te slapen. 3 uur later ging de wekker en een half uur later staat er een camera van SBS 6 voor je snufferd. Het moet vandaag gebeuren, dit is de dag. We fietsen naar de start toe en om 04:46 rijd ik over de start mat, het begint, het is begonnen. Ik fiets naar boven, harder dan ooit. In 1 uur en 41 minuten en 25 seconden ben ik boven en rijd ik over de mat bij de finish. wauw, dat ging snel. Ik loop naar binnen en knuffel mensen. Een knuffel betekent op dat moment zo ontzettend veel. Ik wacht, en ik fiets even later naar beneden, ik moet nog 3 keer, al voel ik aan mijn benen dat 4 beklimmingen het niet gaat worden, dan maar hopen op 3. Ik begin aan mijn 2e klim samen met Geert, vader van Martine. We stoppen vaak, mijn benen werken niet meer en ik heb steken in mijn hamstrings. We waren vertrokken om 08:26. Tot aan de eerste tijd meting had ik al een verval van een kwartier over dat stuk. Pijn, vooral pijn in mijn benen. Emotie was er nog niet, het was doorfietsen, omdat mijn hoofd dat zei. We moesten heel vaak stoppen en herhaaldelijk heb ik tegen Geert gezegd dat hij maar door moest fietsen, hij wou het niet. "we gaan samen over de finish." In bocht 8 kwam ik Mayra tegen. Wat was ik blij haar te zien, we zouden mijn 3e (haar 2e) beklimming samen doen, maar ik wist niet of ik dat wel ging halen. Bij bocht 7 stopte we, ik gaf haar een knuffel en voor het eerst in de 2 beklimmingen brak ik, ik ging helemaal stuk. Alles kwam eruit en ik was zo blij dat zij daar was. Na een lange stop fietste we door. Vanaf bocht 2 tot aan de finish kon ik het niet meer droog houden, er was te veel pijn, te weinig kracht om me te verzetten tegen de emotie. Tranen in mijn ogen, de pijn af te lezen aan mijn gezicht. het duurde even maar na 2 uur, 41 minuten en 25 seconden,(jup, op de seconde exact een uur later!) kwamen we hand in hand over de finish. Ik had pijn, en was emotioneel helemaal gesloopt. Naar mijn idee zag ik Geert niet huilen. En ik had daar bewondering voor. Maar toen we stil stonden en ik zei: "Deze was voor Martine." barstte we samen in tranen uit en vielen we in elkaars armen. Dit was emotioneel een hoogtepunt in mijn week. Het was zo intens, zo puur. Ik ging daarna als een pinguïn naar de medische tent. Anders lopen kon ik niet meer. Daar wordt mij verteld dat ik kleine scheurtjes in m'n hamstrings heb, en ze raden me af om nog te fietsen. Ik baal... Ik was teleurgesteld in mezelf, ik kon maar 2 keer naar boven, en meer lukte niet. Daarna ben ik afgedaald met Mayra, zij ging nog een keer, ik niet. In de avond gingen we uit eten, Pizza. En na 22 uur wakker te zijn gebleven was ik blij dat ik mocht slapen. De rest van de dagen was afkicken. Je voorbereiden om uit de warme douche de koude badkamer in te stappen. Om vanuit de grote mooie roze wolk de betonnen vloer op gegooid te worden. Het is een teleurstelling dat je weer naar huis moet. Maar het is goed. Zoveel emotie kan je ook niet langer volhouden. Het was mooi. Speciale bedankjes voor mijn mooie week: Heel Team Martine, bedankt! José. voor haar fijne knuffels! Mayra. omdat ze er op de juiste momenten was! Iedereen die mij via twitter een succes wens oid heeft gestuurd! Papa en Mama, voor alles! Aisha, voor haar bijzondere verhaal! Martine, omdat je over me waakte! KUSJES

water...

Ik zat gisteren na schooltijd aan het water, het noord Aa. Zon, muziek en mijn gedachten die met de wind mee gingen. ik besefte ineens dat water best wel op mensen lijkt en toen heb ik dit geschreven. Water wat golft en eigenlijk niet te volgen is. Allemaal kleine golfjes die door de wind veranderen. Zo is een persoon ook, denk ik. Alles wat er gebeurt is de wind. Het water is een mens. Door alle kleine dingetjes die er gebeuren gaat je water anders golven. Dan heb je ook nog de mensen in je leven. Vrienden, familie... maar ook vijanden! Die kun je zien als bootjes die over jou water varen. Al die bootjes hebben hun invloed op hoe het water beweegt en gaat. Soms vallen er mensen weg uit je leven. Die bootjes zinken. Die komen onder water terecht, en dat is een mens van binnen. Onder water zijn het de visjes die het water beïnvloeden. Die visjes die ben je zelf. Zo krijg je stromingen, golven, ongelukken met bootjes en dode visjes. Zo wordt je water beïnvloed en zo word jij als mens gevormd. kusjes... Milko

De verloren man

Hij loopt met een angstige blik over straat, door zijn kantoor en zelfs door zijn eigen huis. Bang door niet te weten wat gaat komen. Bang door te weten wat is gebeurd.  Hij loopt vol verdriet over straat, door zijn kantoor en zelfs door zijn eigen huis. Verdrietig door een besef dat wat er ooit was, er nu niet meer is. Verdrietig door de honderden vragen die in hem opkomen waar geen antwoord op is. Hij loopt met veel woede in zich over straat, door zijn kantoor en zelfs door zijn eigen huis. Woede door hoe oneerlijk het leven soms kan zijn. Woede door hoe zulke dingen kunnen gebeuren in een wereld als deze. Hij staat even stil op straat, op zijn kantoor en in zijn eigen huis. Hij beseft dat hij zichzelf verloren is...

Waarom?

Gister kwam ik een jongen tegen op een verjaardag, en na het vertellen dat ik voor Alpe d'huZes fiets en mijn haar ga doneren kwam van zijn kant de vraag: "Waarom?" Dat heeft me wel een beetje aan het denken gezet. Waarom doe ik dat eigenlijk? Het antwoord daarop is niet moeilijk, al moest ik er wel even goed over na denken. Ik ben ook maar via mijn ouders de AD6 familie ingetrokken. Dat bevalt me prima maar ik heb nooit echt goed nagedacht waarom ik nou ga fietsen. Nu is de reden overduidelijk, maar daarvoor. Waarom fietste ik daarvoor dan mee? Alpe d'huZes fiets ik mee omdat ik het gevoel krijg dat ik iets voor een ander kan doen. Al is het een klein beetje mentale steun. Jij ziet af omdat die mensen elke dag moeten afzien. Jij zamelt geld in zodat het evenement nooit meer hoeft plaats te vinden. Nooit meer Alpe d'huZes, dat zou toch mooi zijn? Hoezo mooi? Omdat er dan geen kanker meer is. Dit jaar heb ik al meer sponsor geld dan vorig jaar. Vorig jaar deed ik de zus versie. Ik had iets meer dan €350,- opgehaald en ik was blij! Het is misschien niet zo veel, omdat er sponsoren zijn die voor €5000,- sponseren en ik dan in totaal een kleine €350,-. Dit jaar sta ik op €457,33 en is er al €88,88 toegezegd. Mijn doel is €6666,66 en ik vrees dat ik het niet ga halen. Ik doe wel mijn best hoor maar veel vrienden storten op een andere pagina, en dat is niet erg. het geld komt allemaal op dezelfde plek terecht dus dat is goed. Als jullie nog geen bijdrage hebben gedaan, zouden jullie dat heel misschien kunnen doen? dan stort jij een beetje geld, dan zie ik die dag af op de berg. Dan doen we samen iets, dan doen we samen toch iets voor al die mensen die lijden aan die vreselijke ziekte. Klik hier voor mijn actie pagina en mijn verhaal. Mijn haar is lang. Dat vind ik mooi maar dat heeft sinds een tijdje ook weer een reden. Als het aan mij lag had ik uit frustratie al lang de schaar erin gezet. Haar in je mond tijdens het eten, het is maar vervelend lang haar. Okee ik overdrijf een beetje maar het kan soms wel vervelend zijn. Maar mijn haar mag heel vervelend zijn, want ik ga het in juni af laten knippen. dan ben ik er van af. En weetje, het mooiste van dit alles is dat er waarschijnlijk een kindje rondloopt straks. Een kindje waar niemand iets bijzonders aan ziet. Maar dat kindje heeft misschien dan wel een pruik op van mijn haar. Daar doe ik het voor. Dat er een kind is dat straks in de spiegel mag kijken, misschien wel even verdrietig is omdat hij/zij kaal is, die dan een pruik opzet en glimlacht. Dat hij/zij glimlacht omdat er weer haar op het hoofd zit. Daarom. Ik denk wel dat ik de waarom vraag nu beantwoord heb. En ik hoop dat ik jou heb geïnspireerd om iets te gaan doen voor het goede doel. Een goed doel, het maakt niet uit welke. En ik kan je beloven dat jij je dan goed voelt. Omdat je hebt geholpen aan iets wat voor mensen een betere toekomst kan betekenen.

Sneeuw, zomaar een meisje & een brief uit Nieuw-Zeeland

Sneeuw... De sneeuw die als een zacht en vriendelijk laagje over de wereld valt. De sneeuw die alles vertraagt en mensen gedwongen rustig aan laat doen. Zodra er sneeuw buiten ligt is alles ineens zo vredig en rustig. Alsof niks moet en alles mag! De mensen moeten rustig aan doen, of ze nou willen of niet. De treinen rijden minder, je moet voorzichtig zijn in de auto, op de fiets, en zelfs lopend moet je oppassen. De sneeuw die samen met de kou de wereld een stukje zachter maakt. De hoeveelheid kinderen buiten is verdriedubbelt. De kinderen hebben een reden om naar buiten te gaan, ze mogen schaatsen, met de slee rijden, of gewoon sneeuwballen gooien!! normaal kan het niet en nu wel, dus daarom gaan we maar naar buiten. De sneeuw verbetert de wereld lijkt wel. Zomaar een meisje... Zomaar een meisje wat je sterkte, en al het goeds toe wenst. Zomaar een meisje wat alleen goed bedoelt, zonder dat ze me kent. Op twitter kreeg ik ineens een mention van iemand, ik ken haar niet, zij kent mij ook niet. "Ik ken je niet maar ik vind je een kanjer en hoop dat het geluk je snel tegemoet zal komen." Zulke mensen moet de wereld meer maken! Of moeten wij zulke mensen maken? mensen maken klinkt raar... dat is het ook eigenlijk niet! Vormen is een beter woord. maar dan is nog steeds de vraag of wij de mensen kunnen vormen. Kan dat? Of staat iemand zijn persoonlijkheid al vast? Dit meisje is lief, bijzonder... Dit meisje wil ik leren kennen, en van dit meisje krijg ik binnenkort een brief binnen. Gewoon om naar elkaar te schrijven, misschien wel om elkaar te leren kennen... Ik wil meer van dit soort mensen op de wereld... Een brief uit Nieuw-Zeeland... Een brief uit Nieuw-Zeeland geadresseerd aan mama, maar bedoelt voor ons allen. Een brief uit Nieuw-Zeeland waar iedereen in huis voor naar beneden komt, en waar de tv voor zachter wordt gezet. Menno is lief, Menno is gek en Menno is een wereldreiziger. Menno is mijn broer die impulsief is. En dat is een understatement. Menno stuurt brieven voor geld, en foto's... kijk vooral even zelf op www.allesiseenillusie.nl Die brieven van Menno doen je veel. Ook als je Menno niet kent. Hij schrijft zo mooi. Ik heb zoveel aan hem, dat heb je dan natuurlijk pas weer door als hij weg is. Hij is alleen, en ik voel me alleen. Hij kiest er voor en ik niet. Oneerlijk... Slaaplekker

Afscheid nemen...

hoe neem je afscheid? 

is het iemand gedag zeggen, succes wensen met wat diegene verder nog gaat doen?

is het voorbereiden op dat je elkaar nooit meer ziet, is het nog even dat ene geheimpje vertellen?

afscheid nemen is...

...moeilijk.

misschien wel 1 van de moeilijkste dingen die er zijn.

Helaas heb ik afscheid moeten nemen van Martine, mijn lieve vriendinnetje Martine.

12 september werd ik door haar opgebeld. huilend. Milko, ik kan die belofte niet waar gaan maken.

ik word niet meer beter. Het sloeg in als een bom en er werden 2 hele minuten niks gezegd aan de telefoon.

we huilen allebei. "Maar je bent wel mijn beste vriend!" Nog meer tranen.

dat deed misschien nog wel meer pijn dan dat ze in eerste instantie zei dat ze niet meer beter werdt.

Weer zeiden we allbei 2 minuten niks. "Ik ga nu ophangen oke?". oke. Ik hou van je Martine. ik hou ook van jou!

21 November, de eerste keer dat ik bewust afscheid moest nemen van Martine. 

Ik werd door haar vader gebeld of we met haar 5 beste vrienden naar het AMC konden komen.

Alles werdt neergelegd. We gaan naar het AMC toe.

Eenmaal daar staan we met de 5, en haar ouders om haar bed heen. ze kan niet veel meer praten.

we zeiden allemaal iets en gingen even wat drinken in een ander kamertje. 

daarna mochten we allemaal nog even 1 voor 1 naar binnen om wat tegen haar te zeggen.

Ik begon tegen haar te praten. ik begon haar te zeggen wat ik wou zeggen.

het voelde als de laatste keer. Met alle kracht die ze had zei ze heel erg zachtjes, "ik hou van je."

En met veel moeite gaat haar arm omhoog omdat ze een knuffel wil.

ik zag een traan, niet bij mezelf maar bij martine. ik heb martine nog nooit zien huilen. ondanks zoveel pijn.

Gelukkig houdt Martine niet van opgeven. ze bleef nog even bij ons.

Ik ben met een vriend van haar en van mij ook nog 1 x naar het AMC geweest.

dat was de laatste keer dat ik naar het AMC ging.

Martine mocht naar huis. Dat was fijn. dan kon ik er ook na school heen en hoefde ik niet 1 uur in de auto te zitten.

De dagen dat ik naast haar zat, we wat kletsten, ik haar hand vast mocht houden en ik haar kon knuffelen.

Die dagen zijn me het meest dierbaar. Als iemand mij heel veel geld aanbood om die dagen te vergeten zou ik het niet doen.

Vrijdag middag, na school ben ik toen even langsgeweest. ik kwam een tekening brengen die ze nog moest zien. 

Martine was wakker en ik mocht even bij haar gaan zitten. er was niks afgesproken maar gelukkig was er toch even tijd.

uiteindelijk liep het even toch uit op 4 uur. fijn. Helaas begon ze steeds meer steken te krijgen.

ik kan niets verzinnen wat zo pijnlijk is als dat ik haar hand vasthoud, ze me aankijkt met een blik dat ik iets moet doen,

dat ze zelf ook weet dat ik niks kan doen, en het uitschreeuwt van de pijn.

als ik er aan denk dan kan ik haar nog horen schreeuwen, wat een nare herinnering.

De pijn werdt langzaam weer wat minder, Martine was moe, en ik ging naar huis. Weer echt afscheid moeten nemen.

Niet weten of je nog vaker langs kan komen om ook maar even haar hand vast te pakken,

 of simpelweg te kijken hoe ze ligt te slapen. Nog even een knuffel, fluisterend in mijn oor zegt ze ik hou van je, 

ik fluister in haar oor, ik hou ook van jou Martine, ik hou ook van jou.

25 December, kerst. Vrolijk doen is moeilijk als je gedachtes niet zo graag mee helpen. moeten doen alsof je het leuk vind.

Mama kwam naar me toe en zei, sms Geert toch maar even of je langs mag komen.

binnen een minuut was er een sms verstuurd, binnen de volgende 10 minuten hadden we antwoord en waren we al onderweg.

een vreemde eerste kerstdag. We kwamen binnen en hebben er vervolgens 2 uur gezeten. veel langer dan verwacht.

Het waren 2 hele mooie uren. we hebben veel met Geert en Annemarie gepraat.

op een gegeven moment hoorde we Martine een beetje geluid maken. Geert zei: dit is je kans jongen.

Ik wist niet zo goed wat ik moest doen, het was zo moeilijk. uiteindelijk stond ik naast haar bed.

haar moeder stelde me gerust en zei dat ik mijn hand wel op haar schouder kon leggen. ze herkent je hand wel milko.

ik leg mijn hand op haar schouder en zoals elke keer bewoog ze haar verste hand naar me toe zodat ik die vast kon houden.

Ja, ze weet dat ik er ben. Nadat ik een tijd met haar hand in mijn hand heb gestaan heb ik besloten dat het genoeg was. 

Ik was klaar. gezegd is wat gezegd moest worden. We gaan naar huis,

op het moment dat we langs Martine haar bed lopen stoppen we nog even. 

Haar moeder heeft het ook even niet meer, "het is zo oneerlijk...".

Wat is dat moeilijk om te zien. ouders die weten dat ze hun kind gaan verliezen.

We rijden op weg naar huis. 3 keer afscheid genomen en elke keer is moeilijker.

op 2e kerstdag wordt ik gebeld, om een of andere gekke reden ligt mama naast me in bed en waren we even aan het praten.

Mijn telefoon gaat, een nummer wat niet in mijn telefoon staat, maar we weten allebei wie er belt.

ik werd gebeld door iris, haar zus. helaas moet ze mij vertellen dat het over is. 

op 2 januari is Martine begraven en dat is de 4e keer dat ik afscheid moet nemen. 

dit keer is het het moeilijkst. ze hoort me wel, maar ik kan haar geen kus geven. of een knuffel.

Elke maandag ga ik nu naar Martine, even kijken, even nadenken.

even een stukje meer afscheid nemen.

Ik hou zoveel van jou Martine...