Afscheid nemen...

hoe neem je afscheid? 

is het iemand gedag zeggen, succes wensen met wat diegene verder nog gaat doen?

is het voorbereiden op dat je elkaar nooit meer ziet, is het nog even dat ene geheimpje vertellen?

afscheid nemen is...

...moeilijk.

misschien wel 1 van de moeilijkste dingen die er zijn.

Helaas heb ik afscheid moeten nemen van Martine, mijn lieve vriendinnetje Martine.

12 september werd ik door haar opgebeld. huilend. Milko, ik kan die belofte niet waar gaan maken.

ik word niet meer beter. Het sloeg in als een bom en er werden 2 hele minuten niks gezegd aan de telefoon.

we huilen allebei. "Maar je bent wel mijn beste vriend!" Nog meer tranen.

dat deed misschien nog wel meer pijn dan dat ze in eerste instantie zei dat ze niet meer beter werdt.

Weer zeiden we allbei 2 minuten niks. "Ik ga nu ophangen oke?". oke. Ik hou van je Martine. ik hou ook van jou!

21 November, de eerste keer dat ik bewust afscheid moest nemen van Martine. 

Ik werd door haar vader gebeld of we met haar 5 beste vrienden naar het AMC konden komen.

Alles werdt neergelegd. We gaan naar het AMC toe.

Eenmaal daar staan we met de 5, en haar ouders om haar bed heen. ze kan niet veel meer praten.

we zeiden allemaal iets en gingen even wat drinken in een ander kamertje. 

daarna mochten we allemaal nog even 1 voor 1 naar binnen om wat tegen haar te zeggen.

Ik begon tegen haar te praten. ik begon haar te zeggen wat ik wou zeggen.

het voelde als de laatste keer. Met alle kracht die ze had zei ze heel erg zachtjes, "ik hou van je."

En met veel moeite gaat haar arm omhoog omdat ze een knuffel wil.

ik zag een traan, niet bij mezelf maar bij martine. ik heb martine nog nooit zien huilen. ondanks zoveel pijn.

Gelukkig houdt Martine niet van opgeven. ze bleef nog even bij ons.

Ik ben met een vriend van haar en van mij ook nog 1 x naar het AMC geweest.

dat was de laatste keer dat ik naar het AMC ging.

Martine mocht naar huis. Dat was fijn. dan kon ik er ook na school heen en hoefde ik niet 1 uur in de auto te zitten.

De dagen dat ik naast haar zat, we wat kletsten, ik haar hand vast mocht houden en ik haar kon knuffelen.

Die dagen zijn me het meest dierbaar. Als iemand mij heel veel geld aanbood om die dagen te vergeten zou ik het niet doen.

Vrijdag middag, na school ben ik toen even langsgeweest. ik kwam een tekening brengen die ze nog moest zien. 

Martine was wakker en ik mocht even bij haar gaan zitten. er was niks afgesproken maar gelukkig was er toch even tijd.

uiteindelijk liep het even toch uit op 4 uur. fijn. Helaas begon ze steeds meer steken te krijgen.

ik kan niets verzinnen wat zo pijnlijk is als dat ik haar hand vasthoud, ze me aankijkt met een blik dat ik iets moet doen,

dat ze zelf ook weet dat ik niks kan doen, en het uitschreeuwt van de pijn.

als ik er aan denk dan kan ik haar nog horen schreeuwen, wat een nare herinnering.

De pijn werdt langzaam weer wat minder, Martine was moe, en ik ging naar huis. Weer echt afscheid moeten nemen.

Niet weten of je nog vaker langs kan komen om ook maar even haar hand vast te pakken,

 of simpelweg te kijken hoe ze ligt te slapen. Nog even een knuffel, fluisterend in mijn oor zegt ze ik hou van je, 

ik fluister in haar oor, ik hou ook van jou Martine, ik hou ook van jou.

25 December, kerst. Vrolijk doen is moeilijk als je gedachtes niet zo graag mee helpen. moeten doen alsof je het leuk vind.

Mama kwam naar me toe en zei, sms Geert toch maar even of je langs mag komen.

binnen een minuut was er een sms verstuurd, binnen de volgende 10 minuten hadden we antwoord en waren we al onderweg.

een vreemde eerste kerstdag. We kwamen binnen en hebben er vervolgens 2 uur gezeten. veel langer dan verwacht.

Het waren 2 hele mooie uren. we hebben veel met Geert en Annemarie gepraat.

op een gegeven moment hoorde we Martine een beetje geluid maken. Geert zei: dit is je kans jongen.

Ik wist niet zo goed wat ik moest doen, het was zo moeilijk. uiteindelijk stond ik naast haar bed.

haar moeder stelde me gerust en zei dat ik mijn hand wel op haar schouder kon leggen. ze herkent je hand wel milko.

ik leg mijn hand op haar schouder en zoals elke keer bewoog ze haar verste hand naar me toe zodat ik die vast kon houden.

Ja, ze weet dat ik er ben. Nadat ik een tijd met haar hand in mijn hand heb gestaan heb ik besloten dat het genoeg was. 

Ik was klaar. gezegd is wat gezegd moest worden. We gaan naar huis,

op het moment dat we langs Martine haar bed lopen stoppen we nog even. 

Haar moeder heeft het ook even niet meer, "het is zo oneerlijk...".

Wat is dat moeilijk om te zien. ouders die weten dat ze hun kind gaan verliezen.

We rijden op weg naar huis. 3 keer afscheid genomen en elke keer is moeilijker.

op 2e kerstdag wordt ik gebeld, om een of andere gekke reden ligt mama naast me in bed en waren we even aan het praten.

Mijn telefoon gaat, een nummer wat niet in mijn telefoon staat, maar we weten allebei wie er belt.

ik werd gebeld door iris, haar zus. helaas moet ze mij vertellen dat het over is. 

op 2 januari is Martine begraven en dat is de 4e keer dat ik afscheid moet nemen. 

dit keer is het het moeilijkst. ze hoort me wel, maar ik kan haar geen kus geven. of een knuffel.

Elke maandag ga ik nu naar Martine, even kijken, even nadenken.

even een stukje meer afscheid nemen.

Ik hou zoveel van jou Martine...